O Marcinie Lutrze
Marcin Luter, niemiecki reformator religijny, inicjator reformacji, poruszony przesłaniem Pisma Świętego, zrozumiał, że jedynie Biblia może stanowić podstawę i źródło wiary. Obraz ówczesnego kościoła w świetle Pisma Świętego był dla niego nie do zaakceptowania. Podjęte przez niego kroki naprawy kościoła zamiast go oczyścić i zreformować, doprowadziły do powstania osobnego organizmu religijnego, dla którego Pismo Święte po dziś dzień jest źródłem wiary i życia chrześcijanina.
Urodził się 10 listopada 1483 w Eisleben w Saksonii. Wbrew oczekiwaniom ojca, pragnął studiować nauki teologiczne, a troska o zbawienie duszy parła go do życia klasztornego. W lecie 1505 roku zaskoczony burzą złożył ślubowanie o wstąpieniu do klasztoru. Pomimo gorliwego spełniania przepisów reguły, nie znalazł upragnionego spokoju duszy. Dopiero pilne studiowanie Nowego Testamentu stało się źródłem wiary, która skłoniła go do przyjęcia w r. 1505 święceń kapłańskich.
W 1510/11 r. Luter wyjeżdża do Rzymu. Pobożność rzymska pełna form bez treści biblijnych, jakie zaobserwował, umocniły go w przekonaniu że „Sprawiedliwy z wiary żyć będzie.” To kolidowało z szeroko rozpowszechnionej praktyki odpustowej jaką zaobserwował, a której Luter próbował jawnie się przeciwstawić. Gdy nie przyniosło to rezultatów, ułożył 95 tez przeciw błędnym pojęciom o odpustach i przybił je na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze 31 października 1517. Wzywał on przez to na publiczną dysputę każdego, kto by w sprawie odpustów miał odmienne zdanie. Po kilku poważnych dysputach Luter swoich tez nie cofnął. Po ogłoszeniu przez papieża klątwy w 1520 r. Luter ogłosił trzy pisma: „O naprawie stanu chrześcijańskiego", „O niewoli babilońskiej Kościoła" i „O wolności chrześcijanina". W tych pismach wystąpił przeciw supremacji papieskiej, z siedmiu sakramentów zatrzymywał tylko chrzest, pokutę i komunię św., poddał ostrej krytyce średniowieczne pojęcia ascetyczne i te wszystkie nauki i objawy życia kościelnego, które nie znalazły uzasadnienia w Nowym Testamencie. Po spaleniu bulli papieskiej wraz z księgą prawa kanonicznego w obecności studentów, profesorów i mieszczan wittenberskich, mosty pomiędzy Wittenbergą a Rzymem zostały spalone.
Nowo obrany cesarz Karol V wezwał reformatora na sejm do Wormacji, gdzie Luter w swoim przemówieniu podkreślił zgodność swoich pism z Biblią. Oświadczył też, że nie jest nieomylny i gotowy jest odwołać wszystko, jeśli udowodni mu się niesłuszność w Piśmie Świętym.
W celach bezpieczeństwa elektor Fryderyk Mądry ukrył Lutra na zamku w Wartburgu, gdzie pisał postyllę i tłumaczył Biblię. Nieobecność Lutra w Wittenberdze skłoniła radykałów religijnych do fanatycznego wprowadzania zmian na własną rękę. Wobec tego Luter powrócił do Wittenbergi i uciszył wprowadzony zamęt. Wśród zwolenników Lutra znajduje się także młody Melanchton, profesor języka greckiego i hebrajskiego w Wittenberdze. Nastrój reformacyjny obejmował już nie tylko Wittenbergę, lecz także całą Saksonię elektoralną, a z nią i inne kraje. |
|
Menu
|
